Groter worden

Nou, tis wat hoor. Zo heb je een kleuter en dan ineens, terwijl je een keer met je ogen knippert, is ze 6. En dan ineens voel je aan haar tandje en dan zit haar eerste tand los..Ya Allah, het gaat zo snel! Ik word er emotioneel van. Na diva A. en Prins G. was ze de 3e. De 3e van het stel. En omdat ik al wat ouder en wijzer (Yeah right, sure, NOT) was, voelde het allemaal anders. Ik kon het meer waarderen dat ik een kleintje had. Ze was zo schattig en rustig en toen ze eenmaal normaal at, was alles makkelijk want iedere keer als ze begon met huilen pakte ik een rijstwafel en was ze weer stil. Er zullen wat pakken doorheen gegaan zijn. Het was echt een mama’skindje. Altijd bij mij, vastgeplakt aan mij. Het loslaten ging maar heel langzaam, van twee kanten. Soms kon ik haar wel bij papa achterlaten maar het liefste was ze met mij.

Ik nam haar mee naar lezingen, naar vriendinnen, naar allerlei dingen waar kinderen normaal doorheen zouden schreeuwen. Maar de S. was altijd rustig en stil. Het was een heerlijk kind om haar bij me te hebben dus thuisonderwijs was eigenlijk een logisch vervolg. Helaas is dat vanwege onze dictator prins N. momenteel niet mogelijk. Dus de eerste schooldag stond voor de deur. De avond ervoor kon ik niet slapen, bang om te laat wakker te worden. Ik bleef maar draaien en draaien, denkende aan de S. die de volgende dag in het diepe gegooid zou worden zonder haar moeder.

Woensdag was het dus zo ver. We stonden vroeg op, ondanks het slaapgebrek, en maakten ons klaar om te vertrekken. Alles verliep volgens plan. De S. bleef reuze cool mashaAllah. We vertrokken en alles werkte mee, de bus kwam op tijd, het was niet  zo koud, de tram was niet vol. We waren een heeel klein beetje te laat maar dat was niet erg en ineens was het moment daar. Ik had haar al voorbereid op wat er komen ging. Enja hoor, daar ging ze. Met een blij gezichtje, vol vertrouwen liep ze mee met de juf.

De tijd die ik zonder haar doorbracht duurde langer dan de werkelijke uren die wegtikten. Ik dacht maar aan dat arme kind dat ergens zat en misschien alleen maar aan mama dacht. In mijn hoofd werd het steeds erger..” Wat nou als ze mij heel erg mist en aan het huilen is en het helemaal niet leuk vind!”, ” Wat nou als ze achterloopt door het thuisonderwijs?” Allerlei vragen en gedachtes gingen door mijn hoofd maar ineens was het tijd, ineens stond ik boven, ineens zag ik haar gezichtje. Blij, ze was blij! Ze vond het leuk. Aaaah ya Allah, dankuwel. Ze vond het leuk, ze deed goed haar best, was helemaal niet verlegen en liep niet achter. Al die zorgen voor niks. Allemaal voor niks. Ze vond het super en deed het super. Mijn kleine S., zo klein en zo groot. Tand los, nieuwe school. Mag ze alstublieft nog een beetje klein blijven want het gaat zo snel. Ik mis haar nu al….

Advertenties

About the post

Geen categorie

4 Comments

Add yours →

  1. Super gedaan, van jullie allebei. Loslaten … het is zo moeilijk, maar zo nodig ❤

    Like

  2. Maakt niet uit hoe groot ze zijn loslaten blijft een issue🙈.

    Heel fijn om te lezen dat ze ’t naar haar zin heeft op school dat is toch het allerbelangrijkste😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: