Prins N. beschreven.

Prins N….
Prins N. is het kind waar ik naar alle waarschijnlijkheid het meeste over zal bloggen. Kind nummer 4. En hopelijk de laatste van de rij. Mijn oudste werd geboren toen ik 22 was en prins N. werd geboren toen ik 38 was. Voordat prins N. geboren werd, had ik allemaal leuke ideetjes over hoe het zou zijn als hij er was. Ik verzon van alles. De zwangerschap was namelijk heel zwaar voor me. Ik had al een gevoel dat het een jongen was. Sowieso. Maar ook omdat ik dramatisch veel trek had in vlees en cola. Dramatisch. Ik MOEST het hebben. Vlees. Ik was ook heel snel boos. Als er iets niet ging zoals het moest werd ik boos terwijl ik normaal veel meer geduld heb. Meestal hebben vrouwen last van hormonen en zien ze dingen niet meer helder. Ik daarentegen zal de dingen heeeeel helder. Ik zag ze zoals ze waren en dan werd ik boos, heel boos. Tegen het einde had ik ook heel veel last van pijn. Het bleef maar. Ik sliep ook niet meer. Ik had last van kramp in mijn benen, last van bewegende benen, maagzuur en ik viel gewoon niet meer in slaap. Zelfs als ik doodmoe was, viel ik niet in slaap. Dat duurde echt 2 maanden ofzo. Ik bleef zo lang mogelijk wakker, ging dan zo lang mogelijk, zo heet mogelijk douchen en dan viel ik in slaap op de bank voor 2/3 uurtjes. Ik was blij dat ik ingeleid werd.

Ehm blij? Did I just say that? Nou ik WAS blij. Ik kreeg eerst een infuus maar dat deed niks. De gynaecoloog besloot dat de vliezen gebroken moesten worden. Vanaf dat moment tot de baby er was, was een uur. Het was vreselijk, ik had geen pauze, het was 1 lange wee. En die was pijnlijk, super pijnlijk. Ik wilde een ruggeprik. Eerst wilde ze wachten omdat het nog lang kon duren. Tot ze zagen dat ik serieus was, toen werd de anesthesist geroepen. Ik moest op bed liggen maar ik kon niet liggen, ik werd van buiten uit elkaar gescheurd. Ik kon me uiteindelijk toch op het bed krijgen en het lukte me wonder boven wonder om stil te liggen. Ondertussen ging ik echt dood van de pijn. De vroedvrouw wilde voelen maar dat mocht niet, ze drong aan en toen de anesthesist zei dat ik alleen nog maar de verdoving hoefde want dat alles goed zat, zei de vroedvrouw dat het niet meer nodig was. Dat ik gewoon moest persen en echt, ze had gelijk. Hij was er ineens, een stortbevalling. Mijn man was er niet eens, die was op de gang aan het wachten tot de epiduraal klaar was, want het was nogal vol in de kamer. Het was bleek later, een bevalling die bij het karakter van prins N. past.

Prins N. is druk, ongeduldig, temperamentvol en razendsnel. De heftigheid van de zwangerschap en de bevalling is inherent aan het karakter van N. Hij is nu 15 maanden en is steeds sneller, en gevaarlijker. Gelukkig is de N. ook een ontzettende grappenmaker en houdt hij van pesten dus we liggen hier vaak dubbel om hem. Hij heeft de meest schattige lach ever mashaAllah. Je wordt gewoon verliefd op hem als je hem ziet. Blonde haren, bruine ogen en een mooi spleetje tussen zijn tanden. Dusja prins N.

Prins N.,  ik ben dol op hem…

Advertenties

About the post

Mijn kippetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: