HSP Kind

Dus, het is inmiddels een week later sinds mijn laatste blog. Sorry. Het is gewoon zo druk geweest. De meltdowns van de S. waren echt wel vermoeiend. Natuurlijk weet ik allang dat ze hoog gevoelig is. HSP. En ze had ook wel vaker een meltdown maar zo intensief als de laatste tijd niet. Meestal was het om bijvoorbeeld een kledingstuk dat ze niet aan wilde omdat er iets niet lekker zat. Bijvoorbeeld een merkje wat irriteerde (bij haar pijn) of de broek was te wijd, of te strak of noem maar op. Broeken zijn hier echt een probleem.

Maar zondag, maandag en dinsdag waren qua heftigheid echt niet normaal. Het was zo intensief. Alsof ze gevangen zat in haar verdriet, alsof ze verdronk in haar emoties. Die buien vond ik sowieso al wel heel erg moeilijk omdat mijn hersenen echt kortsluiting maken op het moment dat ze niet kan stoppen met huilen. Ik kan daar niks aan doen, het is een natuurlijke reactie. Alleen als ze zulke heftige aanvallen heeft is het als moeder heel moeilijk om je kind te kalmeren. Je ziet dat ze er niet uit komt en dan raak je wel geïrriteerd. Omdat niemand zijn kind zo wil zien, niemand wil zijn kind verdrietig zien. En soms denk je dat ze overdrijft omdat het maar om een broek of om iets anders (in jouw ogen) kleins gaat. En als je dan haast hebt omdat je weg moet en je realiseert dat er elke keer wel iets is als je weg gaat, raak je boos en dan begin je met schreeuwen.

Het kind dat hooggevoelig is, begint dan haast te hyperventileren omdat jij, haar veilig haven, ook nog eens begint te schreeuwen terwijl ze al zo verdrietig is.
Op dat moment ontploft ze bijna van de emoties. Als moeder zeg je van alles omdat je wilt dat het stopt en dat jullie weg kunnen gaan. Maar het helpt niet, het wordt juist erger. En zo heb ik dan een paar dagen met de S. gehad.

Dinsdagochtend begon ze weer en besloot ik om haar een dagje thuis te houden. Haar batterij was overduidelijk helemaal op.
De school vond dit een beetje zorgwekkend en wilde een gesprek aangaan omdat ze in deze korte periode al zo vaak afwezig was geweest. 2 x behoorlijk ziek en dan nog 1 dag omdat haar batterijtje op was. Ik voelde me onbegrepen en had het gevoel dat school niet begreep wat hsp is. Donderdagochtend zou het gesprek plaatsvinden en ik had al behoorlijk wat irritaties opgebouwd natuurlijk.

Maar elhamdulilah. Het ijs dat aanwezig was bij binnenkomst smolt al snel toen we begonnen met het gesprek. Na uitleg van mijn kant begrepen ze direct dat het allemaal een beetje te veel was voor de S. De S. was altijd al zo rustig en daarom hield ik haar thuis, ze houdt niet van drukte en harde geluiden. Maar de school is druk en heeft harde geluiden. De school heeft juffen en geen mama. Voor haar was dat een hele omschakeling. Geen wonder dat ze overprikkeld raakte en dat thuis steeds meer begon te uiten. Ze weet dondersgoed wat sociaal wenselijk gedrag is en vertikt het om op school een meltdown te krijgen. Daarbij vind ze school heel erg leuk en speelt ze heel erg graag met haar vriendinnetjes. Die overprikkeling heeft ze waarschijnlijk niet eens in de gaten.

Nu krijgt ze geen huiswerk meer mee en proberen we thuis anders te reageren op haar want meestal heeft een meltdown een aanloop. Als je het in de kiem kan smoren scheelt dat heel wat ellende. Ook gaat ze eerder naar bed zodat ze ’s morgens niet moe is. Ze ging wel op tijd maar had blijkbaar meer slaap nodig. HSP is niet gemakkelijk maar er zijn wel allerlei tips te vinden op internet om hiermee om te gaan. Ze zal nog wel eens wat aanpassingsprobleempjes hebben maar inshaAllah zal ze steeds beter tegen de druk van de school kunnen.

Advertenties

About the post

Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: