Moederdingen..

Oh ik kan het haast niet geloven: Mijn lieve kleine Nuaim heeft een nieuwe gewoonte. Al kun je eigenlijk nog niet over gewoonte spreken na 2 dagen maar hij sliep gisterochtend al om kwart over 10 en vandaag om kwart voor 11. Nou, I like!
Dat geeft mij dus de ruimte om dingen te doen zonder dat ik met een schuin oog een levensgevaarlijke peuter in de gaten moet houden of zonder dat ik met mijn knieën eerst het ene kastje, dan het andere kastje en vervolgens mijn 3 lades moet tegenhouden. Oja of dat ik hem van het tafeltje af moet tillen die eigenlijk als bescherming is neergezet voor hem, zodat hij niet met zijn kleine, schattige handjes aan de zijkant van mijn gasfornuis kan komen. Oja of zonder dat ik hem 30 x met zijn handen uit de prullenbak moet halen. Wat ook altijd leuk is voor hem, is op de televisiekast klimmen. Van de week is dat uitgemond in een valpartij toen hij net zijn voet de verkeerde kant op bewoog. Juist, de kant zonder kastje…

Resultaat: bloedneus en tand door zijn lip. Ik was al blij dat zijn vader net Soraya naar school aan het brengen was, want die schrikt zo van bloed. Ik ook, maar ik ben een moeder. Ik raak wel in paniek bij het zien van bloed maar ik blijf koelbloedig.

Ik weet nog toen ik nog in Alkmaar woonde met de 2 oudste. Ik was bezig met de staafmixer en toen werd er ineens aangebeld. Ik liep naar de deur zonder de stekker uit het stopcontact te halen. Nouja you can guess what happened… Juist ja, Amber wilde even kijken hoe een staafmixer werkt. En ze dacht, laat ik dan even mijn vingers erin stoppen terwijl ik op dat knopje drukt. Heel, heel handig. Sja. Ik denk dat toen mijn hart een aantal keer niet geklopt heeft. Dat was echt eng. Gelukkig bleef ik koelbloedig van buiten en heb ik haar vinger eerst heel hard op elkaar geduwd. De wond dichtgedrukt. Als ik dat niet gedaan had, was er nu een stukje van haar vinger af.
Graag gedaan Amber.

Wat ik dus niet snap is dat ik zo in paniek raak als Nuaim iets heeft. Of misschien wel, het komt waarschijnlijk dat hij toen hij zo klein was, ineens heel hard begon te huilen en gewoon wegviel. Zijn gezicht liep blauw aan en mijn man en ik waren er zeker van dat hij er geweest was. DAT was pas paniek. Die kleine keek ons ook aan alsof hij ons gedag zei. Dat moment zal ik nooit vergeten. Dat was een van de weinige dagen dat ik mijn man heb zien huilen. Elhamdulilah dat er niks aan de hand was maar het is wel dat ik sinds die dag eigenlijk alle kennis die ik als ervaren moeder had opgedaan, kwijt ben geraakt. Das heel gek. Je bent moeder van 4 maar zo onzeker alsof het je eerste kind is.

Nu begint alles zo langzamerhand weer normaal te worden. Het is daarom ook misschien dat ik hem zo lang heb vertroeteld en hem zo lang niet heb aangepakt. Ok, een kind van anderhalf hoef je niet echt aan te pakken maar er moeten wel regels zijn. Hij is nu op een leeftijd dat hij de dingen begint te snappen. Bij een ‘nee” begint hij bijvoorbeeld te huilen. Dus hij snapt het wel.

Over een week begint de paasvakantie van Soraya. Ik ga dan, inshaAllah wel opnieuw proberen hem alleen in slaap te laten vallen. Binnen 2 weken zou dat wel moeten lukken.
Maar goed, ik dwaal helemaal af! Hij slaapt nu, tijd voor mij dus om eens lekker te ontspannen want het huishouden, ach, dat huishouden is toch elke dag hetzelfde. Een dagje meer of minder zal zo erg niet zijn.

Advertenties

About the post

Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: