Groeien

Vandaag, toen ik Soraya naar school had gebracht en weer terug naar huis ging met de tram, zag ik een juf en allemaal basisschoolkinderen. Ze waren van het 1e leerjaar en hadden fluovestjes  aan met daarop het logo van de school. Zo gaan de kinderen hier op stap. Altijd met fluovestjes aan voor de herkenning. Ik zie dus wel vaker zulke kinderen. Alleen vandaag was het anders. Vandaag zag ik op het logo de naam van de oude basisschool van de 2 oudsten.

‘De Spiegel’, stond erop. Even was ik weer terug in de tijd. Ik dacht aan de beginperiode van onze verhuizing naar België. Amber en Greg waren toen nog klein. Greg was 7 en Amber 8. Alletwee gingen ze naar het 2e leerjaar. Het 2e leerjaar in een nieuw land, een andere stad, een andere omgeving en, soms een andere taal. Alhoewel de taal hier Nederlands is, is het Antwerps soms van een heel ander kaliber. Als ze plat beginnen te praten begrijp je er de ballen van. Inmiddels begrijp ik het wel zo’n beetje maar toen echt niet.

De kinderen raakten heel snel gewend natuurlijk want zo gaat dat met kinderen. Als moeder maak je je snel zorgen over je kinderen maar ze passen zich reuze snel aan. Toen ik die kindjes zag besefte ik me weer dat ik zoveel van Amber en Greg gemist heb. Ze woonden bij mij en ik deed alles samen met ze maar toch lijkt het alsof ik ze niet heb zien groeien. Ik deed gewoon de dingen die ik moest doen en zo ging het leven verder.

Soms word ik verdrietig omdat ik nu zie hoe snel Soraya groeit. Ik zie hoe ze verandert en dat doet me beseffen dat ze ooit, veels te snel, groot zal zijn. Dat ze binnen nu en veels te kort tijd, een jonge dame zal zijn die haar ouders als bemoeizuchtig zal zijn. Die ons niet cool vind en ons niet nodig denkt te hebben. Echt, ik kan er bijna om huilen. Nu vind ze ons het allerbelangrijkste in haar leven en kan ze niet zonder ons en natuurlijk kan ze nooit zonder ons, alleen ze zal zich wel zo gaan gedragen. En daar kan ik niet blij van worden. Soms knuffel ik haar daarom extra veel.

Met Nuaim is het anders, die is nog lekker klein. Gelukkig niet meer zo bab-baby want was dat een verschrikkelijke tijd zeg. Nee, hij is lekker klein. Hij krijgt nu de leeftijd dat hij dingetjes probeert na te zeggen en dan liggen we daar samen helemaal dubbel over. Zo zei hij al bal, oma, opa. Probeerde hij tchicia te zeggen wat niet lukte maar hij vindt het helemaal grappig. Straks gaat hij ook naar school en dan zal het nog sneller gaan. Ik zal dan alvast een voorraad tissues aanleggen want dan zullen er nog wel wat traantjes vloeien. De kleinste die naar school gaat en geen kleintje die hem op zal volgen. Ik geloof dat er een empty nest syndrom  op me zal wachten. Tot dan zal ik maar genieten van alle momenten die ik nog met hem heb.

Advertenties

About the post

Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: