Een Nederlander in Belgie

Als je als ‘buitenlander’ in een ander land gaat wonen veranderen er heel veel dingen in je leven. Vanaf dat ik vrij jong was heeft dat me al gefascineerd. Ik was het meisje dat met iedereen om ging en zo een brede kijk op het leven kreeg. Mijn beste vriendinnen waren Marokkaans en Italiaans, de buurman was Surinaams en omdat ik daar ook over de vloer kwam zag ik hoe anders andere mensen leven.
Toen ik mijn man ontmoette, kwam het onderwerp ‘emigratie’ vrij snel ter sprake.

Vanwege problemen met de vader van de 2 oudste kinderen wilde ik al graag verhuizen uit mijn geboortestad. Hij viel de kinderen lastig door ze continue op te stoken tegen mij en kwam iedere keer met rare verhaaltjes over moslims. Voor de kinderen was dat heel verwarrend omdat hun moeder, waar ze van houden, moslim is. Als dan je vader rare verhalen gaat vertellen over iets wat je moeder is, is dat heel lastig. Dus voordat ik mijn man had ontmoet was ik al bezig om iets anders te zoeken. Ik had al een paar woningen in Brabant bekeken in verband met woningruil maar er zat nooit echt iets tussen.

Toen we dan ook getrouwd waren, werd de knoop snel doorgehakt en besloten we naar Antwerpen te verhuizen. In het begin was dat natuurlijk heel spannend omdat ik België alleen kende van de vogeltjesmarkt in mijn jeugd. Tijdens die keren dat we naar Antwerpen gingen om huizen te bezichtigen kreeg ik alleen maar meer zin. Het was een echt avontuur.

Op 16 januari 2006 was het dan zover, we vertrokken richting Antwerpen. Mijn man ging met alle spullen (en geloof me, dat was kapot veel) de zondag daarvoor al naar het appartement en ik zou de volgende dag met de kinderen komen met de trein. Ik had de kinderen niks verteld omdat ik niet wilde dat hun vader te weten zou komen dat we weg waren. Ik wilde voornamelijk rust de eerste periode.
Rust hebben we niet gekregen maar dat kwam niet omdat hun vader het te weten kwam.

Man, man, man, wat is dat moeilijk zeg om naar een ander land te verhuizen. We woonden midden in de Jodenbuurt. Nou heb ik op zich niet zo veel met Joden, als moslima want ik dacht dat ik wel zou kunnen bewijzen dat we met elkaar op zouden kunnen schieten. Well yes, dat was dus buiten de gesloten Joodse gemeenschap om gerekend.. Als moslim is het echt heel apart om daar te wonen. Je wordt gewoon echt totaal genegeerd. Mensen die je iedere dag tegenkomt, zeggen gewoon nooit gedag. En dit was niet alleen in onze buurt. De mensen in Antwerpen zijn zo anders dat ik me echt heel vaak eenzaam heb gevoeld.

In Nederland kende ik de mensen in mijn buurt, kende ik de moeders op het schoolplein, had ik familie, vriendinnen, mijn vaste winkels voor boodschappen. Mijn bezigheden. In België had ik niemand. Alleen mijn gezin. Gelukkig moest ik nog naar school in Rotterdam want daar kon ik boodschappen halen bij de Albert Heijn. In het begin waren er maar een paar winkels waar we boodschappen gingen halen. We wisten niet eens waar de Aldi was. En als je wel eens boodschappen hebt gedaan in het buitenland, weet je dat je oude, vertrouwde dingen, niet te vinden zijn. Nou daar ging ik hoor, als buitenlander. Ik begon alles zo te missen uit Nederland. Drop, pindakaas, de lekkerste kaas, stroopwafels, het brood, zelfs lasagne kon ik hier niet vinden. Gelukkig hadden we een satelliet dus kon ik lekker Nederlandse programma’s kijken. Viavia kwam ik in contact met Nederlandse vrouwen en oow wat lekker om met Nederlanders te praten in dat verre België. Ik creëerde mijn eigen, Nederlandse eilandje thuis.

Het is inmiddels al bijna 10 jaar terug dat we verhuisd zijn en zo erg als in het begin is het niet meer maar ik voel me nog steeds als een buitenlander. Ik ben gewend aan het assortiment in de winkels maar aan de lompheid van sommige Antwerpenaren en het asociale gedrag soms in de tram, of de onbeschoftheid bij overheidsdiensten of winkels, daar zal ik echt nooit aan wennen. Voor mijn kinderen is dat anders. Die zijn hier geboren en voor hun is dit hun vaderland. Als je als buitenlander in een ander land terechtkomt zul je je eigen land altijd missen en idealiseren. Dat heeft niks te maken met een gebrek aan loyaliteit. Meer met je wortels die stevig verankerd waren in de grond waar je geboren bent en die afgesneden zijn. Ze zullen altijd terug willen naar de plek waar ze vandaan komen. Daarom gaan sommige planten dood als je ze verplaatst. Ik ben niet doodgegaan maar een stukje van mijn hart is wel verlept en dor en dat zal nooit weggaan.  Zolang als ik hier blijf wonen blijft er altijd een gemis..

Herkenbaar?

Advertenties

About the post

Geen categorie

13 Comments

Add yours →

  1. Toen ik verhuisde, weliswaar gewoon binnen België zelf en enkel maar 10 km verderop, bleek dit ook een hele aanpassing te zijn voor mij.

    Een andere omgeving, nieuwe mensen, andere winkels,… Plots weet je niet wat waar is en alles betekent een zoektocht in het begin.

    Nochtans heb ik gemerkt dat de manier waarop je wordt “ontvangen” in je nieuwe omgeving grotendeels van jezelf afhangt en de wijze waarop jijzelf mensen benadert. Ik merk (bijna) niets van lompheid en onbeschoftheid onder de mensen, natuurlijk zijn er altijd wel uitzonderingen die je dag wel eens kunnen verpesten! Toch leg ik bijna elke dag nieuwe contacten met mensen, al is het enkel voor een babbeltje onder mama’s in het park of een kort gesprek bij de bakker.

    En last but not least, die onbeschoftheid bij overheidsdiensten zul je wel overal ter wereld vinden en zal zeker niet typisch Belgisch zijn denk ik… Toch?

    Of ligt het er aan dat ik zelf Belg ben hahaha?

    Liefs, L

    Like

    • Hahaha L, ja ik heb het dus van heel veel Nederlanders gehoord die naar hier verhuisd zijn dus het ligt niet echt aan mij denk ik want ik kom best vaak Nederlandse dames tegen in de bus of tram en die geven dat eigenlijk zelf aan.

      Misschien omdat ik al vanaf het begin dat ik hier kwam wonen een hoofddoek draag? Ik weet niet precies hoe het komt. De onbeschoftheid bij overheidsdiensten heb ik nog niet zo ervaren ergens anders maar bij de dienst vreemdelingenzaken ben ik zo onbeschoft te woord gestaan dat ik echt in shock was. Ik wilde me inschrijven en dan moet je ook vertellen wat je bezigheden zijn. Ik vertelde dat ik nog op school zat in Nederland en dat kon volgens die madame niet. 2 Weken later kwam ik zonder hoofddoek terug en was het ineens geen probleem. “Gaat u maar zitten mevrouw, u wordt zo verder geholpen.”

      Maar goed er zijn zeker ook leuke dingen zoals jullie allemaal, das altijd heel gezellig. Ik zit trouwens even snel op de gsm van mijn man hahaha. Die is echt makkelijker!

      Like

      • Assalamu alaykum. Ik ben zelf ook een bekeerling van antiliaanse afkomst en ben ook hier komen wonen met me algerijnse man en ons gezinnetje. Het is bijna 3 jaar maar ik voel me dood ongelukkig hier. Het is alsof je hier echt nooit wordt geacepteerd en idd dat onbeschofte gedrag en racisme heb ik in al die jaren nooit meegemaakt in nederland. Bij de overheidsinstanties word je gelijk afgesnauwd allaahu al mustaan en om maar te zwijgen over asociaal gedrag van de mensen zelf. Ik woon zelf in brussel ken nog een arubaanse zuster die precies t zelfde heeft ervaren en twee marrokaanse in antwerpen dus ik twijfel of t echt aan ons ligt. Ik heb dit echt nooit meegemaakt in nederland. Ik mis t elke dag en elk keer als ik iets moet doen by de ned ambassade en ik zie de nederlandse vlag hangen krijg ik zon emo gevoel. A piece of home away from home

        Like

      • Ja, das ook wel erg maar in Brussel wonen toch wel veel moslims?
        Ik sprak idd nog meer zusters ook toevallig allemaal uit Nederland. Dat zijn moeders van de school van Soraya en die
        zeggen allemaal hetzelfde. Kijk er zijn echt wel heel veel vriendelijke mensen en daar ben ik echt blij mee maar er zijn ook
        heel veel die niet vriendelijk zijn en idd ze doen soms zooo lomp dat je echt denk van: Jeetje, kan je geen ander werk zoeken ofzo?

        Hahahaha ja dat gevoel bij de ambassade heb ik ook maar ook als ik bij de Albert Heijn ben he, weet je hoe blij ik dan ben. Echt een stukje Nederland in Antwerpen.

        By the way, mijn kinderen zijn half Arubaans 😉

        Like

  2. Het lijkt me heel moeilijk je vertrouwde omgeving achter te laten en eigenlijk opnieuw te beginnen. Ik ben best eenzaam waar wij wonen dus kan me enigszins indenken hoe het voor je was in het begin. Toch ben ik ook wel benieuwd welke zaken je fijner aan België vindt in vergelijking met Nederland.

    Like

  3. aminacasamina 17 april 2015 — 10:22

    Emigreren naar een ander land ken ik alles van. Vind het heerlijk om jezelf in het onbekende te gooien en daardoor een andere afslag neemt in het leven.
    Maar euhm…hoop dat er ook iets positief is voor jou in Belgie, want daar lees ik niks over 🙂

    Like

  4. Toen ik in Turkije woonde miste ik België zo hard! De turken waren niet meer zo vriendelijk als dat door iedereen beweerd wordt en zijn echt héél nationalistisch. Mensen dachten dat ik van een andere planeet kwam met mijn blonde haren en groene ogen (woonde helemaal in het Zuid-oosten he). Ze staken zelfs de straat over om even mijn haar te strelen…God wat heb ik belgië toen gemist! En nu ik terug in België woon en alles heb waar ik van kon dromen (een appartement, goede job, een auto en een schat van een man) zou ik alles doen om nog vandaag terug te verhuizen naar Turkije (zonder nog enig gevoel of spijt ivm mijn ex, en weliswaar met deze man) erg is dat he???? Turkije zal voor mij altijd een onafgesloten hoofdstuk blijven, en in mijn hoofd weet ik dondersgoed dat ik daar nooit meer zal wonen. Soms ben ik gewoon zo kwaad dat mijn ex die droom kapot heeft gemaakt. Toen ik daar woonde idealiseerde ik België echt enorm, nu ik in België woon idealiseer ik Turkije enorm…dikke knuffel meid ik snap je gevoel! Nogmaals je woont superdicht bij mijn moeder, als ik de volgende keer langs ga stuur ik je een appje!

    Like

    • Weetje, ik ken dat hele verhaal dus gewoon helemaal niet. Ik las soms dingen op facebook maar omdat ik zelf zo bezig was met mijn eigen wereldje dat enorm klein was geworden, hield ik me niet echt bezig met andere. InshaAllah kom je dan een keer langs en kun je dat dan allemaal vertellen want dat is echt zo een verrot gevoel. Eigenlijk voel je je dus nu nergens meer helemaal thuis. Das echt een vaag gevoel. Maar je moet niet boos zijn op je ex, wees hem maar heeeeeeel dankbaar hoor. Want anders had je deze man nu niet!

      Enja, stuur gewoon een app, just do it!

      Like

      • Naja ik voel me wel thuis hier. Heb sowieso niets te klagen en ik hou van Antwerpen. Maar toch…ik heb altijd wel ergens een “mis gevoel” soms ben ik iets leuks aan het doen of ben ik aan het werken en plots word ik echt intens verdrietig dat zelfs mijn hart er letterlijk pijn van doet, om Turkije dus. Ik vind dat vooral zo stom van mezelf want eerlijk is eerlijk toen ik daar woonde was ik op bepaalde momenten echt depressief. Ik heb toen echt diep gezeten. En toch vergeten we dat. We zien alleen nog maar de leuke en de mooie dingen, de slechte en pijnlijke dingen vergeten we voor de handigheid. Naja boos…mijn leven in Turkije had gewoon zo mooi en perfect kunnen zijn en hij heeft dat naar mijn gevoel totaal verpest. Al neem ik hem dat persoonlijk zelfs niet kwaad. Dat heeft weer te maken met zijn opvoeding en het “turk zijn” om het zo maar even te noemen. Dat van deze man is zeker waar, elke dag ben ik daar dankbaar om! Je ziet me binnenkort verschijnen Inshallah!

        Like

  5. MominLuxembourg 20 april 2015 — 09:29

    Heel herkenbaAr. Ik ben 15 jaar geleden naar het buitenland getrokken, en ben hier nog steeds de buitenlander, de vreemde eend in de bijt zonder vrienden…..ach, het went hoor!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: