Mijn droom

Een paar maanden terug was het leven voor mij heel saai. Ik zou bijna 40 worden en had geen idee wat ik wilde met mijn leven. Iedereen heeft een talent maar ik wist bijna zeker dat ik geen talent had. En het is niet om mezelf naar beneden te halen dat ik dat zeg want dat denken veel mensen altijd maar ik ken mezelf natuurlijk. Je weet op een gegeven moment heus wel of je iets wel of niet kunt.

Als ik dacht aan de banen die er te vinden zijn, kon ik me niet voorstellen daar ooit gelukkig van te worden. Want dat werken iets is waar je je goed bij moet voelen is voor mij iets dat als een paal boven water staat. Ik heb het zo vaak gezien op tv dat mensen die echt gelukkig en succesvol zijn, mensen zijn die begonnen met hetgene waar ze zich goed bij voelden en waar ze gelukkig van werden. Alles begint met een idee. Bij mij staat alles nog in de kinderschoenen. De kleinste maat die er is zeg maar, maar het begin is er.
De afgelopen maanden heb ik me bezig gehouden met schrijven en bloggen en alhoewel ik er nog vrij onzeker over ben omdat onzekerheid nu eenmaal wel in mij zit, weet ik zeker dat ik wil schrijven.

Schrijven voelt voor mij gewoon zo goed en zo natuurlijk. Ik krijg inspiratie en begin te schrijven en ik blijf schrijven en schrijven en als ik klaar bent staat er meestal wel iets op het scherm dat ergens op slaat. Ik zal mezelf nooit de beste vinden maar ik weet wel dat het best wel meevalt wat ik schrijf. Soms lees ik andere blogs en moet ik echt nadenken over een zin die geen leestekens heeft. Als ik mezelf daarmee vergelijk is het niet zo slecht wat ik plaats.

Ik ben van mening dat als je iets echt wilt bereiken, je het moet visualiseren en er naar toe moet werken. Daar ben ik dus mee bezig. Ik heb, zoals ik al eerder had vermeld, een tijdje terug een stukje geschreven en dat opgestuurd naar Aya lifestyle magazine. Ik was er super zenuwachtig over want het voelde alsof ik ze een stukje van mijn hart opstuurde. Je schrijft iets, je denkt dat het mooi is en dan laat je het beoordelen. Vreselijk is dat. Tot mijn grote vreugde kreeg ik het bericht dat ze het zouden publiceren. Wauw, wat een gevoel. Ik werd daar zo blij van, want het voelde voor mij alsof ik voor het eerst in mijn leven echt zelfs iets had bereikt. Iets had gedaan wat ik zelf kon en leuk vond.

Toen ik de Aya dan ook in de brievenbus vond nadat ik S. naar school had gebracht, kon ik het gewoon niet meer lezen. Alsof ik naakt naar mezelf keek in de spiegel en zelfs dat is vele malen gemakkelijker. Het is ontzettend gek om je naam in een tijdschrift te zien als je jaren en jaren verslaafd was aan tijdschriften en werkelijk alles las, tot aan de medewerkers, de namen boven of onder artikelen, de advertenties. Alles, alles al-les.

Gisteren kreeg ik weer inspiratie voor een column en zojuist heb ik die geschreven. Ik heb hem gechecked op spelfouten, opgeslagen, bismillah gezegd en hem opgestuurd. Ik heb werkelijk geen idee of hij goed genoeg is maar soms moet je gewoon iets durven. Want soms als je iets durft, komt daar iets heel moois uit. Mijn motto was dan ook jaren: “Act like a tennishoe and just Do it!”. Zo I just did. En omdat ik nu ook 2 blogs heb geschreven die ik inplan voor morgen en dinsdag, kan ik nu met een gerust hart gaan bidden en slapen want de paasvakantie is afgelopen en de wekker mag morgen om 5.30 gaan.

Wat is voor jou hetgene wat moed vroeg om te doen maar wat je toch hebt gedaan om een doel te bereiken?

Advertenties

About the post

persoonlijk

9 Comments

Add yours →

  1. Wauw proficiat! Super dat je dat hebt gedurfd! Mijn grote droom is ook om echt te doen wat ik graag doe en daarvan te kunnen leven, maar momenteel zal dat enkel nog bij dromen blijven. (ik weet inderdaad ook niet helemaal zeker welke kant ik op wil en heb momenteel precies zelfs geen tijd om daar over na te denken) you go girl! xoxo

    Like

  2. Mabrouk! Wat gaaf ma sha Allah!

    Like

    • Ja, echt cool he. Trouwens weet jij misschien hoe het komt dat als ik bij jou of Jorien wil reageren op jullie blog dat ik dan mijn eigen tekst niet meer kan lezen? Heel irritant en ik weet niet of het door mijn telefoon komt of niet. Ik moet trouwens echt mijn tekst lezen omdat ik een telefoon heb met van die hele kleine touchscreen toetsjes dus ik typ heeeel vaak verkeerd.

      Like

  3. daniellereitsma 22 april 2015 — 13:43

    Supertrots op jou xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: