De reden waarom ik niet zo vaak kan bloggen…

Toen ik in 2003 begon met bloggen op web-log, zaten Amber en Greg op school. Ze waren ook al wat groter dus ik kon echt bloggen wanneer ik maar wilde. Heerlijk was dat. Ik plaatste soms wel 3 blogs op een dag. Dat werkte heel fijn omdat je inspiratie niet kunt indammen. Dat werkt het beste als het de vrije loop krijgt. Nu zijn Amber en Greg natuurlijk al heel wat jaartjes ouder (Amber word al 18 op 1 juni inshaAllah) maar heb ik nog 2 kinderen erbij gekregen elhamdulilah.

Soraya was never ever the problem. Ze was zo lief mashaAllah. Het enige wat ik een beetje lastig vond was dat ze zo gevoelig was, we hoefden maar een klein beetje boos op haar te worden en ze raakte helemaal in paniek. Met kleren was het ook lastig omdat ze, waar andere kinderen of geen last hebben of iets een beetje vinden kriebelen, zij pijn voelde. Ze wilde het dan niet aan en begon heel hysterisch te huilen, helemaal in paniek gewoon. Ik kocht best veel kleren voor haar omdat ik toen zelf nog werkte en heel veel kleren kreeg ik gewoon niet aan bij haar. Hetzelfde met schoenen.
Nu zit ze op school en zijn sommige dingen verminderd omdat ze bijvoorbeeld hetzelfde aan wil als haar vriendinnetjes en daar zet ze haar irritaties of ‘pijn’ graag voor opzij. Soraya is dus never the problem except als het op hsp komt maar dat is hoe zij is en het levert geen gevaarlijke situaties op.

Noemie de poemie on the other hand…Sommige dagen zijn gewoon echt verschrikkelijk en geloof me, ik hou echt heel veel van hem want hij is gewoon superschattig mashaAllah. Het begon al toen hij nog een baby was want in de kinderwagen liggen? Nou nee hoor, niet als we naar buiten gaan. Binnen was het ok maar buiten was het een drama van jewelste. Totdat hij omhoog kon zitten was het iedere keer brullen. Hij wilde gewoon perse alles zien, hoe klein hij ook was. Ik bleef dus het liefste binnen met hem. Naast dat hij alles wilde zien en daarom brulde, wilde hij ook ontzettend vaak eten. En aangezien hij bv kreeg en geen flesje wilde….
De eerste maanden waren dus drama. Niet alleen omdat hij niet in de wagen wilde maar ook omdat hij verschrikkelijke jeuk had. Ik sliep gewoon echt bijna niet voor maanden. Want hij bleef maar krabben en zijn hele hoofdhuid lag open. Als we dus gingen slapen, hield ik zijn armen vast zodat ik het voelde als hij ging krabben en zijn handjes dan weg kon halen. Maanden duurde dat. Ik was op.
Uiteindelijk ging dat weg door speciale verzorgingsproducten. En wat eigenlijk mijn hele onbezorgdheid als moeder heeft doen verdwijnen is dat hij op een avond stopte met ademen.

Hij zakte echt weg en begon blauw te worden. Het voelde alsof hij dood was. Het begon na een heftige huilbui. Hij trapte heel hard met zijn beentjes. Instinctief probeerde ik hem op het aankleedkussen uit te kleden van onder en begon zijn buikje te masseren en ineens keek ik naar hem en hij was stil en staarde heel gek. Ik tilde hem op en hij keek alsof hij afscheid nam. Ik raakte helemaal in paniek en begon hardop koran te reciteren terwijl ik dat normaal nooit doe waar mijn man bij is vanwege mijn gebrekkige Nederlands. Mijn man begon de shahada op te zeggen en doe3a (smeekbedes) te verrichten. Hij pakte zijn telefoon en zei dat ik 112 moest bellen.
Minuten leken uren en ineens stonden ze daar. Een hele grote brede ambulancier pakte hem op en controleerde al zijn functies maar die kleine Nu’aim was alweer terug elhamdulilah. We gingen naar het ziekenhuis voor controle maar hij had nergens meer last van. Ik daarentegen. Op het moment dat dit gebeurde werd alle informatie en ervaring die ik al die jaren had opgedaan gewoon gewist. Alles was weg. Ik wist gewoon niks meer en werd overbezorgd. Als hij maar begon te huilen raakte ik al in paniek.

Tot de dag van vandaag heb ik het best moeilijk met hem. Als hij huilt kan ik er niet tegen en word ik echt helemaal chagrijnig en gestresst. Daarnaast is hij, zoals ik al zo vaak heb geschreven, een kind dat heel veel aandacht nodig heeft. Hij klimt overal op, maakt alles open wat hij open kan maken en wil zijn zin. Ook eet hij heel slecht waardoor hij nog bv krijgt een paar keer per dag. Omdat ik dus heel veel tijd bezig ben met kleine Noem maar er ontzettend moe van word, besteed ik de tijd dat hij slaapt vaak aan even niks doen. De nachten zijn namelijk ook altijd onderbroken. Hij drinkt nog minstens 2 x per nacht maar meestal vaker. Deze nacht was hij wakker om 4.15 en kon daarna niet meer slapen. Heel handig want ik moest nog bidden dus ik zat te wachten tot hij ging slapen zodat ik kon bidden. Daarna wilde ik nog ff slapen maar helaas, meneer bleef wakker en ik kon uiteindelijk pas om half 6 terug in bed terwijl ik er normaal om 6 uur uitga. Ik heb mijn wekker maar om half 7 gezet zodat ik tenminste nog een uurtje kon uitrusten.

Kortom, bloggen met mijn kleine man is lastig en alles is te herleiden naar dat ene voorval in december 2013 toen hij stopte met ademhalen. Mijn opvoed geheugen is wel teruggekomen maar huilen is gewoon heel lastig voor mij en door de hele dag achter hem aan te lopen en de slapeloze ben ik gewoon heel erg moe. Bloggen als hij wakker is gaat dus echt niet en als hij slaapt heb ik rust nodig of ben ik aan het opruimen.

Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

About the post

Famizo, Mijn kippetjes, persoonlijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: